.

Nerden çıktın karşıma böyle, gözlerinde kayboldum senin, ellerinde hayat buldum yeniden, sen benim ilk sabahım, ilk yerim. Şımarık bir çocuğun oyun parkındaki günü oldun bana, sanki dünyaya senin yanında, ilk kez o gün geldim dünyaya. “İlk günün mü senin?” diye gülerdin ben beceremeyince, bilmezdin ki her günüm ilk, seni her görüşte, her sevince. Bir baharın ortasında açtın, adın gibi ansızın ve narin, avucumda bir mevsim taşırım şimdi, kokusu sensin, en derin. Zaman akıp gitse de ellerimden, sen o akışta durduğum an, seni sevmek benim ilk işim oldu, bir ömrü baştan öğrenmekten. Ne varsa güzel, seninle başlar; gecem seninle sabaha döner, sen yanımdayken dünya küçülür, koca evren bir sana yeter. Ve ben, kaç ömür geçse de yeniden, ilk günümü hep seninle isterim, sonu gelmesin diye bu şiirin, son sözü yine sen ol, sevgilim.